Προσωπικά βιώματα

Τι να κάνετε ή να μη κάνετε αν ο συγγενής/φίλος σας έχει καρκίνο

Κάποιος αγαπημένος σας πήρε μόλις διάγνωση καρκίνου; Διαβάστε το κείμενο να δειτε πως μπορείτε να τον βοηθήσετε!
Spread the love
5
(7)

Ναι, δεν είναι πολύ σχετικό με την θεματολογία του blog, αλλά είναι ένα θέμα που νομίζω απασχολεί πολλούς. Έχοντας περάσει πολλές σχετικές περιπέτειες με την υγεία μου και βλέποντας γενικά πως αντιδρά ο κόσμος και τι κάνει όταν το μαθαίνει, αποφάσισα να γράψω αυτό εδώ το κειμένο. Ναι ξέρω πως όλοι είναι καλοπροαίρετοι και όλοι θέλουν να βοηθήσουν, αλλά αν ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ θέλετε να βοήθησετε, διαβάστε προσεκτικά αυτό εδώ το κείμενο.

  • Μια διάγνωση καρκίνου ΔΕΝ είναι θανατική καταδίκη. Εντάξει ίσως να μην είναι και ένδειξη μακροζωΐας (μπαχαχα), αλλά δεν σημαίνει πως επειδή κάποιος έχει καρκίνο, θα πεθάνει. Έχουν περάσει 11 χρόνια από την πρώτη διάγνωση, έχω λάβει άλλες 3 έκτοτε και είμαι ακόμα όχι απλώς ζωντανή, αλλά μια χαρά!
  • Οπότε ΜΗΝ λυπάστε αυτόν που το έχει πάθει. Έχει πάθει απλά μια σοβαρή σχετικά ασθένεια, δεν είναι με το ένα πόδι στον τάφο , εκτός σπάνιων εξαιρέσεων. Κάντε μαθήματα αυτοσυγκράτησης και σκεφτείτε πως παίζετε πόκερ εν ανάγκη, αλλά μην διανοηθείτε να κοιτάξετε κανέναν που σας είπε ή μάθατε πως έχει καρκίνο με λύπηση, εκτός αν είστε προετοιμασμένοι για μπουνιά στο μεσόφρυδο χωρίς προειδοποίηση.
  • Για να σας το κάνω πιο λιανά, από εκείνη την αποφράδα ημέρα του Σεπτέμβρη του 2009 που έλαβα την πρώτη διάγνωση, έχω θάψει πάρα πολύ κόσμο και πολλούς υγιέστατους που κανείς δεν περίμενε πως μπορεί να πεθάνουν πριν από μένα. Σοκαριστικό και ίσως κυνικό, αλλά είναι η αλήθεια. ΟΛΟΙ ΕΧΟΥΜΕ ΤΙΣ ΙΔΙΕΣ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΕΣ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ. Μια χαρά πεθαίνει υγιέστατος κατά τα άλλα κόσμος επειδή τράκαρε, έπεσε στο μπάνιο ή απλά στραβοκατάπιε και πνίγηκε. Κανείς δεν είναι για λύπηση.
  • Επίσης μην αρχίσετε (αν μπορείτε) να κλαίτε μόλις σας το πουν. Ναι είναι λυπηρό, πολύ λυπήρο, αλλά ο άνθρωπος που το έχει, πρέπει να διαχειριστεί τα δικά του συναισθήματα, δεν χρειάζεται να διαχειριστεί και τα δικά σας. Εντάξει, αντιλαμβάνομαι πως για τους κοντινούς σας ανθρώπους, αυτό είναι πολύ δύσκολο, αλλά αν μπορείτε, όσο μπορείτε μη το κάνετε μπροστά του. Και γενικά μην λέτε φράσεις όπως “γιατί έπρεπε να σου συμβει αυτό;” και “πω πω τι περνάς, πόσο κρίμα”. Ναι, κρίμα, αλλά η ζωή είναι άδικη και σκύλα. Αποδεχτείτε το.
  • ΜΗ ΤΟ ΠΕΙΤΕ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΣΑΣ ΤΟΥΣ ΚΟΙΝΟΥΣ ΓΝΩΣΤΟΥΣ. Αυτός που το έχει, αυτός επιλέγει που και πότε θα το πει. Εσείς το κάνετε από καλή προαίρεση, αλλά μετά αυξάνει ο αριθμός όσων θα ρωτάνε τον/την φίλο/η σας ή συγγενή σας αν είναι καλά, αν χρειάζεται κάτι και τι μπορούν να κάνουν για αυτόν (και τι κρίμα και πόσο λυπάται και όλα αυτά). Είναι πολύ κουραστικό να πρέπει συνεχώς να μιλάς για αυτό με όλους ή ακόμα χειρότερα να πρέπει να παρηγορήσεις ή να ξεπεράσεις ένα σωρό βλέμματα λύπησης.
  • Μη πιέζετε τον γνωστό/συγγενή σας να κάνει οποιαδήποτε θεραπεία. Μπορείτε να ενημερώσετε για κάτι που ξέρετε, αλλά γενικά, όχι, τα δάκρυα νυχτερίδας και η ουσία που έχουν τα κουκούτσια πράσινου ουραγκοτάγκου δεν θα βοηθήσουν. Ούτε ο ιατρός τάδε που θεράπευσε τον μπατζανάκη του τρίτου ξάδερφου της νύφης του σκύλου σας, αποτελεί απαραίτητα την λύση. Μην τον βομβαρδίζετε με πληροφορίες από το άγχος σας. Αν έχετε έγκυρη σύσταση γιατί έχετε φίλο ιατρό ή είστε ο ίδιος ιατρός, τότε μπορείτε πιο εύκολα να προτείνετε κάτι, αλλά μην περιμένετε πως ο ασθενής οπωσδήποτε θα κάνει αυτό που προτείνατε. Η τελική απόφαση είναι δική του, για το σώμα του/της μιλάμε άλλωστε.
  • Μη του/της μιλάτε συνέχεια για αυτό το θέμα. Τώρα χρειάζεται να ξεχνιέται. Αν θελήσει να μιλήσει για αυτό ή χρειάζεται την γνώμη σας για κάτι, θα σας το πει. Είναι λοιπόν πολύ καλύτερα να συμπεριφέρεστε σαν να μην έχει συμβεί τίποτα και να μιλάτε φυσιολογικά για τα θέματα της καθημερινότητας, παρά να περιστρέφονται όλες οι συζητήσεις γύρω από ονόματα ιατρών, επιλογές θεραπειών και πιθανότητες επιτυχίας. Προφανώς μπορείτε να ρωτήσετε αν χρειάζεται κάτι για την περίπτωση που ξέρετε πως είναι ο τύπος που δεν θα ζητήσει εύκολα βοήθεια, αλλά αν αρνηθεί, μην επιμείνετε.

Αν είστε ο ενδιαφερόμενος:

  • Ψυχραιμία, όπως ήδη είπα, ΔΕΝ είναι θανατική καταδίκη. Μην αγχώνεστε, συνήθως έχετε κάποιο χρόνο να το ψάξετε. Μην αφήσετε τους ιατρούς να σας τρομοκρατήσουν και ψάξτε καλά όλες σας τις επιλογές πριν προχωρήσετε σε οτιδήποτε. Βρείτε και δεύτερο ιατρό αν είναι η πρώτη σας διάγνωση (ή και τρίτο).
  • Ρωτήστε και ξαναρωτήστε και ξαναρωτήστε τον ιατρό σας πριν κάνετε οτιδήποτε. Σπάστε του τα νεύρα εν ανάγκη, ο δικός σας κώλος είναι στον ντορβά, που λέει και ο σοφός λαός, πρέπει να ξέρετε όσα μπορείτε πριν κάνετε οτιδήποτε. Ρωτήστε νούμερα, πιθανότητες, παρενέργειες, ό,τι μπορείτε να σκεφτείτε. Αν η απάντηση είναι “ε είναι πολλές οι πιθανότητες” ή “μην ανησυχείς, δεν θα έχεις τίποτα” ενώ μιλάτε για χημειοθεραπεία, ακτινοβολία ή άλλη επίφοβη “θεραπεία” φύγετε τρέχοντας. Όποιος δεν ξέρει τα νούμερα του και δεν δίνει σαφείς απαντήσεις στην ιατρική είναι επίκινδυνος.
  • Προσπαθήστε να βρείτε χειρουργό ή/και ογκολόγο που να ειδικεύεται στον συγκεκριμένο τύπο καρκίνου που έχετε και όχι γενικά όποιον να είναι. Αν έχετε φίλους ιατρούς, η δική τους άποψη προφανώς θα πρέπει να μετρήσει παραπάνω και όχι της Μαρίτσας της γειτόνισσας, η οποία σίγουρα έχει τις πιο καλές προθέσεις, αλλά εκ των πραγμάτων, δεν ξέρει αρκετούς ιατρούς.
  • Εμπιστευτείτε το ένστικτό σας.  Όσες περγαμηνές κι αν έχει κάποιος, αν δεν σας γεμίσει το μάτι ή κάτι δεν σας “κάθεται” καλά, ψάξτε άλλον.
  • Μην ακούτε κανέναν ως προς το τι θα κάνετε και ποιον ιατρό θα διαλέξετε. Ναι όλοι σας αγαπούν και θέλουν το καλό σας, αλλά όλα εσείς θα τα περάσετε, άρα εσείς πρέπει να έχετε τον τελευταίο λόγο.
  • Μη το πείτε σε πολύ κόσμο γιατί όλοι αυτοί θα θέλουν μόνιμα ενημέρωση. Και λίγοι θα σταθούν δίπλα σας ούτως ή άλλως, οπότε περιορίστε το σε όσους είναι κοντά σας, τουλάχιστον για όσο είστε στην “δίνη”. Όταν τελειώσει η “μπόρα”, μπορείτε αν θέλετε να το πείτε σε όλους, αλλά όσο είστε στον “πόλεμο”, καλύτερα να κρατήσετε τις δυνάμεις σας για τον εαυτό σας.
  • Να τρώτε σωστά και να κοιμάστε όσο πιο νωρίς γίνεται. Να βάλετε φίλτρο στο νερό σας.
  • Να βλέπετε πολλές κωμωδίες ή να κάνετε ό,τι σας χαλαρώνει συχνά, ό,τι και να είναι αυτό. Η ψυχολογία παίζει πολύ σημαντικό ρόλο, ίσως τον σημαντικότερο από όλους.
  • Προσπαθήστε να μη φοβάστε, πάρα πολλοί άνθρωποι έχουν πάθει καρκίνο και είναι μια χαρά και ζουν πολλά χρόνια ευτυχισμένοι και καλά. Είναι απλά μια ασθένεια.
Επιμέλεια – συγγραφή: Κωνσταντίνα Αποστολοπούλου – Πετρίδη

Βαθμολογείστε την ανάρτηση!

Κάντε κλικ σε ένα αστέρι για να το βαθμολογήσετε!

Μέση βαθμολογία 5 / 5. Καταμέτρηση ψήφων 7

Δεν υπάρχουν βαθμολογίες μέχρι τώρα! Γίνετε ο πρώτος που θα αξιολογήσει αυτήν την ανάρτηση.

Μιας και σας άρεσε αυτή η ανάρτηση..

αν θέλετε ακολουθείστε μας στα κοινωνικά μέσα!

Λυπάμαι που αυτή η ανάρτηση δεν σας φάνηκε χρήσιμη!

Επιτρέψτε μου να βελτιώσω αυτή την ανάρτηση!

Πείτε μου πως θα μπορούσε να βελτιωθεί η ανάρτηση;

Advertisements

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Αρέσει σε %d bloggers: