Γιατί τα σιτηρά και όλα τα δημητριακά είναι ανθυγιεινά (μετάφραση)

Πιστεύω ότι τα σιτηρά συνθέτουν νόστιμα, αλλά τελικά μη ικανοποιητικά γεύματα.

[Σημείωση μεταφραστή: Σύμφωνα με την wikipedia τα δημητριακά χωρίζονται σε τρεις βασικές κατηγορίες:

Εδώ ασχολούμαστε με τα σιτηρά, αλλά όλα γενικά τα δημητριακά έχουν θέμα, θα υπάρξει κι άλλη ανάρτηση στο μέλλον για το θέμα αυτό].

Εκτός από τη διατήρηση κοινωνικών συμβάσεων σε ορισμένες περιπτώσεις και την απόκτηση φθηνών θερμίδων ζάχαρης, δεν υπάρχει απολύτως κανένας λόγος να τρώμε σιτηρά. Πιστέψτε με – Έχω ψάξει πολύ και έχω ρωτήσει τους πάντες να μου πουν ένα μόνο καλό λόγο για να τρώμε σιτηρά, αλλά κανείς δεν μπορεί να το κάνει. Μπορεί να έχουν απαντήσεις, αλλά απλά δεν είναι αρκετά καλές. Για πλάκα, όμως, ας ρίξουμε μια ματιά σε μερικούς από τους ισχυρισμούς τους:

“Χρειάζεσαι φυτικές ίνες!”

Εντάξει, οκ, αρχικά: όχι, δε χρειάζομαι. Αν αναφέρεστε στη μεγάλη “καραμέλα” για την ιδιότητά τους να μετακινούν “πράγματα” κατά μήκος του “άδυτού σας” (εντερικό σύστημα), οι φυτικές ίνες ενέχουν κάποιες απρόβλεπτες συνέπειες. Μερικά χρόνια πριν, επιστήμονες ανακάλυψαν ότι οι τροφές υψηλές σε φυτικές ίνες “χτυπούν πάνω στα επιθηλιακά κύτταρα του γαστρεντερολογικού σωλήνα, προκαλώντας ρήξη στο εξωτερικό περίβλημά τους” κάτι το οποίο “αυξάνει τα επίπεδα της λιπαντικής βλέννας”. Εεεμ, αυτό σίγουρα ακούγεται απαίσιο. Χτυπούν και διαρρηγνύουν; Προκαλούν ρήξη; Δεν είναι αυτές οι λέξεις που θέλω να ακούσω. Αλλά μισό λεπτό! Οι γιατροί της έρευνας λένε ότι “είναι καλό”. Φανταστικά! Άρα όταν όλα αυτά τα ξυλαράκια και τα κλαδάκια τρίβονται πάνω στο σαρκώδες εσωτερικό και κυριολεκτικά “σκίζουν” το γαστρεντερικό επιθήλιό μου, δεν έχω να ανησυχώ για κάτι. Είναι όλα μέρος του σχεδίου, σωστά;

Για κάποιο λόγο, δεν είμαι πεπεισμένος ότι μια μαζική ημερήσια έγχυση αδιάλυτων ινών σιτηρών είναι και τόσο πολύ αναγκαία. Και αυτή η “λιπαντική βλέννα” ακούγεται απαίσια, σαν τη βλέννα για την οποία παραπονιούνται οι άνθρωποι με σύνδρομο ευερέθιστου εντέρου (ΣΕΕ). Από προσωπική εμπειρία, μπορώ να σας πώ ότι μόλις ολοκλήρωσα την έξοδο μου από τα σιτηρά, το ΣΕΕ μου σταμάτησε εντελώς. Αν δεν έχετε πειστεί για θέμα των ινών θα σας παραπέμψω στο βιβλίο του Konstantin Monastyrsky “Fiber menace” (μτφ. Η μάστιγα της φυτικής ίνας). Σε κάθε περίπτωση, υπάρχει αρκετή ίνα στα λαχανικά και τα φρούτα που τρώω. Που με οδηγεί στον επόμενο ισχυρισμό:

“Χρειάζεσαι τις βιταμίνες και τα μέταλλα!”

Με πιάσατε. Όντως χρειάζομαι βιταμίνες και μέταλλα, όπως Β1 και Β2, μαγνήσιο και σίδηρο, ψευδάργυρο και κάλιο. Όμως είναι ανάγκη να τα λαμβάνω τρώγοντας μεγάλες ποσότητες δημητριακών γεμάτα με υδατάνθρακες; Όχι, δεν είναι ανάγκη. Δείξτε μου μια μερίδα “υγιεινών δημητριακών ολικής άλεσης” που μπορούν να συγκριθούν με βάση τα θρεπτικά συστατικά, τις βιταμίνες και τα μέταλλα, με μια τεράστια σαλάτα. Τί είπατε; Δε μπορείτε; Το φαντάστηκα.

“Μα αποτελούν το θεμέλιο της κυβερνητικής πυραμίδας τροφίμων!”

Βασικά, θα έπρεπε να αρχίσω ολόκληρη την ανάρτηση με αυτό. Θα είχα γλιτώσει τα δάχτυλά μου από την δακτυλογράφηση και τα μάτια σας από το διάβασμα. Οι κυβερνητικές ενδείξεις, δεν είναι πόντοι υπέρ σου, σιταροφάγε – είναι χτυπήματα εναντίον σου. Η προσφυγή στην αυθεντία (εκτός αν η «αυθεντία» είναι στην πραγματικότητα η υπεροχή επιστημονικών στοιχείων, φυσικά) δεν αποτελεί αποτελεσματικό επιχείρημα. Η συμβατική σοφία απαιτεί συνεπή, σταθερή ανατομή και κριτική, αν πρόκειται να έχει οποιασδήποτε αξία.

Υπάρχει λόγος που τα σιτηρά είναι πρώτα και πάνω απ’όλα στη λίστα τροφών προς αποφυγή όταν κάποιος ακολουθεί μια αρχέγονη διατροφή (Primal Blueprint): είναι απολύτως ασήμαντα στο πλαίσιο μιας υγιεινής διατροφής. Για την ακρίβεια, αν το μέσο μη υγιές άτομο με ρώταγε ποια είναι τα τρία πιο σημαντικά πράγματα που πρέπει να αποφύγει για να γίνει υγιές, θα του έλεγα να σταματήσει το κάπνισμα, να σταματήσει να “πίνει” τις θερμίδες του (σε μορφή αναψυκτικών ή χυμών), και να σταματήσει να τρώει σιτηρά. Τελεία. Είναι, πραγματικά, τόσο κακά.

Το έχω αναφέρει αυτό πολλές φορές, αλλά το θεμελιώδες πρόβλημα με τα σιτηρά είναι ότι πρόκειται για μια ξεκάθαρα νεολιθική τροφή στην οποία το ανθρώπινο είδος δεν έχει προσαρμοστεί ακόμα. Για την ακρίβεια, τα σιτηρά κατείχαν περίοπτη θέση στην αρχή της Νεολιθικής Εποχής – τα σιτηρά ήταν στην πρώτη γραμμή της αγροτικής επανάστασης. Διάολε, ήταν η αγροτική επανάσταση – το μονόκοκκο σιτάρι, το δίκοκκο, και το κεχρί σχημάτισαν την ραχοκοκαλιά της Νεολιθικής γεωργίας. Μπορούσαν να αποθηκευτούν για μήνες, ήταν εύκολο να καλλιεργηθούν σε μεγάλες ποσότητες αρκετές για να υποστηρίξουν έναν συνεχώς αυξανόμενο πληθυσμό, και προήγαγαν την κατασκευή μόνιμων εγκαταστάσεων. Επίσης, ήταν εύκολα συσσωρεύσιμα, εννοώντας ότι πιθανότατα ήταν μια πρόωρη μορφή νομίσματος (και, κατ’επέκταση, μια πιθανή πηγή ανισότητας εισοδήματος). Κι εδώ είναι το εκπληκτικό: ήταν σκληρά, και δύσκολα επεξεργάσιμα πράγματα που πιθανώς δεν είχαν καν τόσο καλή γεύση. Επίσης, χρειάστηκαν τόνοι δουλειάς για να τα κάνουμε βρώσιμα, χάρη στα τοξικά αντι-θρεπτικά συστατικά τους.

Τοξικά αντι-θρεπτικά συστατικά; Για πες

Τα έμβια όντα γενικά δεν θέλουν να καταναλωθούν από άλλα έμβια όντα. Το να αφομοιώνονται, ως επί το πλείστον, τείνει να διακόψει την επιβίωση, αναπαραγωγή, εξάπλωση των ειδών – ξέρετε, τυπικά πράγματα που η πανίδα και η χλωρίδα θεωρούν πολύ σημαντικά. Για να αποφύγουν την προαναφερόμενη κατανάλωση, τα έμβια όντα διαθέτουν διάφορους μηχανισμούς επιβίωσης. Τα κουνέλια για παράδειγμα, με τα μεγάλα τους αυτιά, τους γρήγορα συστελλόμενους μύες και τα νύχια, μπορούν συνήθως να ακούσουν το αρπακτικό να έρχεται, να προσπεράσουν σχεδόν τα πάντα στο τρέξιμο και να κομματιάσουν σε κλάσματα δευτερολέπτου μια μαλακή σάρκα. Οι μπλε φάλαινες είναι πολύ μεγάλες για να χωρέσουν στο στόμα σου, ενώ οι σκατζόχοιροι είναι ανάποδα κινούμενα μαξιλαράκια για καρφίτσες. Το θέμα είναι, ότι τα ζώα έχουν ενεργούς μηχανισμούς επιβίωσης. Τρέχουν, παλεύουν, πηδούν, σκαρφαλώνουν, τσιμπούν, δαγκώνουν μέχρι και επίκληση στο συναίσθημα προβάλλουν (αν έχετε δει ποτέ ένα κουτάβι να ικετέυει για μια λιχουδιά με λυπημένα μάτια, ξέρετε ότι δεν είναι τυχαία χαριτωμενιά) προκειμένου να επιβιώσουν. Στο μεταξύ, τα αρπακτικά εξελίσσονται συνεχώς και προσαρμόζονται.

Τα φυτά, όμως, είναι παθητικοί οργανισμοί χωρίς τη δυνατότητα να κινηθούν και να αντιδράσουν (ως επί το πλείστον). Πρέπει να χρησιμοποιήσουν διαφορετικές τακτικές για να διασφαλίσουν την εξάπλωση, και γενικά πρέπει να βασιστούν σε εξωτερικές δυνάμεις για να μεταφέρουν το σπόρο τους. Και έτσι διάφοροι μέθοδοι «επινοήθηκαν» για να αποτρέψουν την κατανάλωσή τους για χρονικό διάστημα αρκετά μεγάλο ώστε ο σπόρος να φτάσει στο σημείο που πρέπει να πάει. Οι ξηροί καρποί έχουν σκληρό κέλυφος, και τα σιτηρά έχουν τα τοξικά αντί-θρεπτικά συστατικά, λεκτίνες, γλουτένη και φυτικά οξέα. (Βεβαίως, υπάρχουν και κάποιες προφανείς εξαιρέσεις. Τα φρούτα είναι γευστικά, θρεπτικά και υπέροχα έτσι ώστε τα ζώα να τα φάνε ολόκληρα, να αποβάλλουν τους σπόρους, κατά προτίμηση σε κάποιο γόνιμο έδαφος. Ο σπόρος μένει ανέπαφος καθόλη τη διαδικασία πέψης – είναι μη-πέψιμος από την κατασκευή του. Κανένας σπόρος “δε θέλει” να πεπτεί γιατί αυτό θα ακύρωνε το σκοπό του. “Θέλουν” να καταποθούν, ή να μεταφερθούν δια αέρος, ή να κουβαληθούν από μια μέλισσα στο επόμενο λουλούδι, αλλά δεν θέλουν να χωνευτούν).

Μερικά ζώα είναι ξεκάθαρα προσαρμοσμένα στην κατανάλωση σιτηρών. Τα πουλιά, τα τρωκτικά και κάποια έντομα μπορούν να αντιμετωπίσουν τα αντι-θρεπτικά συστατικά. Οι άνθρωποι παρόλα αυτά, δεν μπορούν. Ίσως αν τα σιτηρά αποτελούσαν μια σημαντική μερίδα στη διατροφική ιστορία των προγόνων μας, τα πράγματα να ήταν λίγο διαφορετικά. Μερικοί από εμάς είμαστε σε θέση να χωνέψουμε γαλακτοκομικά, και έχουμε το ένζυμο αμυλάση παρών στο σάλιο μας για να διασπάσουμε άμυλα αν χρειαστεί, αλλά δεν έχουμε την κατάλληλη “καλωδίωση” για να περιορίσουμε τις επιβλαβείς επιπτώσεις των λεκτινών, της γλουτένης και των φυτικών οξέων.

Οι λεκτίνες είναι κακές. Προσκολλώνται στους υποδοχείς της ινσουλίνης, επιτίθενται στο στομάχι εντόμων, προσκολλώνται στο ανθρώπινο γαστρεντερικό σύστημα και προκαλούν προφανώς αντίσταση στη λεπτίνη. Και η αντίσταση στη λεπτίνη προεξοφλεί την “χειροτέρευση των δεικτών του μεταβολικού συνδρόμου ανεξαρτήτως παχυσαρκίας”. Διασκεδαστικά πράγματα, ε;

Η γλουτένη μπορεί να είναι ακόμα χειρότερη. Η γλουτένη, που βρίσκεται στο σιτάρι, το κριθάρι και τη σίκαλη είναι ένας συνδυασμός των πρωτεϊνών γλιαδίνη και γλουτενίνη. Περίπου 1% του πληθυσμού πάσχουν από κοιλιοκάκη, άνθρωποι που είναι τελείως δυσανεκτικοί σε κάθε είδος γλουτένης. Στους ανθρώπους αυτούς, η όποια γλουτένη στη διατροφή τους μπορεί να είναι καταστροφική. Μιλάμε για επικίνδυνα επίπεδα ασβεστίου και βιταμίνης D3, υπερθυρεοειδισμό και οστικές βλάβες. Αληθινά επικίνδυνα πράγματα. Και γίνεται χειρότερο: απλά και μόνο επειδή κανείς δεν έχει κοιλιοκάκη δε σημαίνει ότι δεν είναι ευάλωτος στα δεινά της γλουτένης. Όπως τονίζει ο Stephan, μια μελέτη έδειξε ότι 29% των ανθρώπων που δεν παρουσιάζουν συμπτώματα κοιλιοκάκης, εξετάστηκαν και ήταν θετικοί στην αντι-γλιαδίνη στα κόπρανά τους. Η αντι-γλιαδίνη IgA, είναι ένα αντίσωμα που παράγεται από το έντερο και παραμένει εκεί μέχρι να αποσταλεί για την απομάκρυνση γλιαδίνης – ένα βασικό συστατικό της γλουτένης. Βασικά, ο μόνος λόγος που η αντι-γλιαδίνη καταλήγει στα κόπρανα είναι γιατί το σώμα διαισθάνθηκε μια επικείμενη απειλή – τη γλουτένη. Αν η γλουτένη δεν είναι απειλητική, τότε η αντι-γλιαδίνη IgA παραμένει στο έντερο. Και σκεφτείτε ότι, οι Αμερικάνοι τρώνε αυτά τα πράγματα σε καθημερινή βάση.

Τα φυτικά οξέα είναι επίσης πρόβλημα, γιατί ακυρώνουν την βιοδιαθεσιμότητα των μετάλλων (πείτε αντίο σε όλες αυτές τις βιταμίνες και τα μέταλλα που χρειαζόμαστε από τα σιτηρά ολικής άλεσης), και ως εκ τούτου καθιστούν μηδενικό και άκυρο το τελευταίο επιχείρημα για την κατανάλωση σιτηρών.

Ποιο είναι λοιπόν το νόημα με όλη αυτή την τρέλα περί σιτηρών; Υπάρχει κάποιος λόγος για τον οποιονδήποτε (που έχει πρόσβαση σε κρέας, φρούτα και λαχανικά) να βασίζεται στα σιτηρά για το μεγαλύτερο μέρος της θερμιδικής του πρόσληψης;

Η απάντηση είναι αμετάκλητα, αναμφισβήτητα όχι. Δεν χρειαζόμαστε τα σιτηρά για να επιβιώσουμε, πόσο μάλλον να ευδοκιμήσουμε. Για την ακρίβεια, είναι από τη φύση τους σχεδιασμένα να απομακρύνουν παράσιτα, είτε πρόκειται για έντομα ή ανθρωποειδή. Προτείνω να “πιάσουμε το νόημα” και να σταματήσουμε να τα τρώμε.

Και μ’αυτό έχω τελειώσει. Δε νομίζω ότι θα μπορούσα να φάω άλλη μπουκιά ξανά.

Πηγή
Μετάφραση – επιμέλεια: Καλλιρόη Κιουρή (ευχαριστούμε θερμά!)
(Στο αρχικό κείμενο υπάρχουν σύνδεσμοι με παραθέσεις)

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση/αντιγραφή ή άλλη χρήση, χωρίς ξεκάθαρη αναφορά αυτού του δικτυακού τόπου ως πηγή του κειμένου. 

Τα υπόλοιπα επιστημονικά άρθρα του ιστότοπου μπορείτε να τα βρείτε εδώ.

ΠΡΟΣΟΧΗ: Οι πληροφορίες και οι ισχυρισμοί που αναφέρονται σε αυτόν τον ιστότοπο, έχουν εκπαιδευτικό σκοπό και δεν προορίζονται για να αντικαταστήσουν την συμβουλή του γιατρού σας. Το MBFKL δεν παρέχει ιατρικές συμβουλές, συνταγογράφηση και διάγνωση ασθενειών. Οι απόψεις και οι διατροφικές συμβουλές που εκφράζονται από το MBFKL δεν στοχεύουν στην υποκατάσταση συμβατικών ιατρικών υπηρεσιών. Εάν έχετε κάποια σοβαρή ασθένεια ή θέμα υγείας, συμβουλευτείτε τον ιατρό σας.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s